Halil İbrahim BÜYÜKBAŞ

Halil İbrahim BÜYÜKBAŞ

Tüm Yazıları

Siber Kaos; Siyonist İntikam mı?

19 Kasım 2026
h4 { font-size: 24px !important; } Print Friendly and PDF

8200’ün gölgesinde dünyanın sistemleri: Siber saldırıya bile gerek var mı?

Dünyanın dört bir yanında dijital sistemler aksıyor. Amerika’da hava ulaşımı ve bankacılık hizmetleri kesintilerle gündeme geliyor. Avrupa’da kamu kurumları, işletmeler ve kritik altyapılar siber tehditlerle mücadele ediyor. Microsoft gibi teknoloji devlerinin sistemlerinde yaşanan bir arıza, birbirinden binlerce kilometre uzaktaki milyonlarca insanın günlük hayatını etkileyebiliyor.

Her olayın ardından benzer açıklamalar duyuyoruz: “Teknik arıza… Yazılım güncellemesi… Sunucu problemi… Siber saldırı bulgusuna rastlanmadı…”

İyi de dostlar! Bu dünyanın bütün sistemleri aynı anda kırılgan hâle mi geldi? Yoksa biz, dijital bağımlılığın ne anlama geldiğini ancak sistemler durduğunda mı fark ediyoruz?

Son dönemdeki bütün kesintilerin arkasında aynı failin bulunduğunu gösteren sözde bir kanıt yok. Nitekim 12–13 Kasım 2026’daki Microsoft 365 kesintisinde şirket, kötü niyetli bir faaliyet bulgusuna rastlamadığını, olayın teknik nedenlere dayandığını açıkladı. İnandık mı? "Elmanın kurdu içinde mi diyecekti." Fakat benim dikkat çekmek istediğim mesele daha büyük.

Dünyanın en önemli siber güvenlik şirketlerini kimler kuruyor? Bankaların, kamu kurumlarının, savunma sanayisinin ve kritik altyapıların güvenliğini kimler sağlıyor? Yarın siyasi çıkarlar çatışırsa bugün bizi koruyan teknolojiler bir baskı aracına dönüşebilir mi?

İşte bu sorular bizi İsrail’in askerî istihbarat yapılanmasının çok önemli bir kuruluşuna götürüyor: 8200 Birimi!

8200'DE ASKERLİK BİTİYOR, TEKNOLOJİ DÜNYASI BAŞLIYOR

22 Temmuz 2025 tarihinde Stratejik Düşünce Enstitüsünde yayımlanan “Kodla Dost, Algıyla Düşman: Siyonist İsrail’in Dijital İkiyüzlülüğü” başlıklı yazımda bu yapıya dikkat çekmiştim. Aradan geçen sürede yaşananlar, aynı meseleyi daha geniş bir perspektiften yeniden ele almayı gerektiriyor.

8200 Birimi, İsrail Savunma Kuvvetlerinin Askerî İstihbarat Direktörlüğüne (AMAN) bağlı; sinyal istihbaratı, elektronik haberleşmenin izlenmesi, veri analizi, siber istihbarat ve siber operasyonlar gibi alanlarda faaliyet gösteren bir kuruluş. Görev alanı bakımından ABD’nin NSA ve İngiltere’nin GCHQ kuruluşlarıyla benzerlikler taşıyor. Mossad ise İsrail’in dış istihbarat teşkilatı. Dolayısıyla Mossad ile 8200 aynı kuruluş değil; ama İsrail istihbarat mimarisinin farklı parçaları.

8200’ün dikkat çekici özelliği yalnızca istihbarat kabiliyeti değil, yetiştirdiği insan kaynağı. Genç yaşta seçilen, ileri teknolojiler üzerinde çalışan personelin önemli bir bölümü zorunlu askerlik hizmetinin ardından özel sektöre geçiyor. Bu ayrılışları her zaman “erken emeklilik” olarak nitelemek doğru değil; çoğu, hizmet süresini tamamlayan genç personel. Üst düzey komutanlardan bazılarıysa askerî kariyerlerinin ardından uluslararası teknoloji şirketlerinin yönetiminde yer alıyor.

Sonuçta dün askerî istihbarat sistemlerinde çalışan kişiler, bugün dünyanın önde gelen siber güvenlik ürünlerinin geliştirilmesinde söz sahibi olabiliyor.

Bu geçiş yalnızca rastlantısal kariyerlerin toplamı mı? Hayır; 8200 mezunları arasında kurumsallaşmış bir girişimcilik ve mentorluk ağı var. 8200EISP programı, kendi açıklamasına göre 15 yılda 200’den fazla girişimin gelişmesine katkıda bulundu. Programın bütün katılımcıları 8200 mezunu değil; fakat askerî teknoloji birikimiyle sivil girişimcilik arasındaki güçlü ilişki açıkça görülüyor.

Peki İsrail’in askerî istihbaratta yetiştirdiği kadrolar, neden küresel siber güvenlik pazarında bu kadar güçlü? Bu yalnızca ticari bir başarı mı, yoksa ülkeye stratejik avantaj kazandıran bir teknoloji ekosistemi mi?

DÜN 8200’DEYDİLER, BUGÜN DÜNYANIN SİBER GÜVENLİĞİNDE

Şimdi şirket isimlerine bakalım. Çünkü burada soyut bir tartışmadan söz etmiyoruz.

Palo Alto Networks. Dünyanın önde gelen siber güvenlik şirketlerinden biri. Kurucusu Nir Zuk, 8200 geçmişine sahip bir mühendis. Askerî hizmetinden sonra Check Point’te çalıştı; 2005 yılında Palo Alto Networks’ü kurdu. Şirket bugün güvenlik duvarlarından tehdit istihbaratına, bulut güvenliğinden güvenlik operasyonlarına kadar pek çok alanda hizmet veriyor.

Bir soru: Kurumlarımız bu ürünleri satın alırken güncelleme mekanizmalarını, bulutla iletişimlerini, olay kayıtlarının nerede tutulduğunu ve uzaktan yönetim yetkilerini ne ölçüde denetliyor?

Check Point. Küresel ölçekte kullanılan bir diğer güvenlik şirketi. 2024 yılının Aralık ayında CEO koltuğuna kim oturdu biliyor musunuz? Nadav Zafrir! İsrail ordusunda 8200 Biriminin komutanlığını yapmış ve tuğgeneral rütbesiyle emekli olmuş bir isim. Bu bilgi, şirketin resmî yönetici öz geçmişinde açıkça yer alıyor.

Düşünün: Bir dönemin askerî istihbarat komutanı, dünyanın önemli siber güvenlik şirketlerinden birini yönetiyor. Bu tek başına suç veya gizli bir operasyonun kanıtı mı? Elbette değil. Ama kritik kamu sistemlerini bu şirketlerin ürünleriyle koruyan ülkeler açısından önemsenmeyecek bir ayrıntı da değil.

Wiz. Bulut güvenliği alanında hızlı büyüyen bir girişim. Kurucuları Assaf Rappaport, Ami Luttwak, Yinon Costica ve Roy Reznik’in geçmişinde İsrail’in 8200 ve 81 numaralı askerî teknoloji birimleri bulunuyor. Bu ekip daha önce Adallom’u kurmuş, şirket 2015’te Microsoft tarafından satın alınmıştı. Ardından Wiz doğdu. Google, 11 Mart 2026’da Wiz’i satın alma işlemini tamamladı. Açıklanan anlaşma değeri yaklaşık 32 milyar dolardı.

Önce Microsoft’a satılan bir şirket, sonra Google bünyesine katılan başka bir bulut güvenliği şirketi… Askerî teknoloji birimlerinde yetişen kadrolardan dünyanın en büyük dijital platformlarına uzanan dikkat çekici bir yol.

Cato Networks, Imperva ve CyberArk gibi İsrail teknoloji ekosisteminde doğmuş şirketleri de bu tabloya ekleyin. Kuruluş hikâyeleri ve faaliyet alanları aynı değil: Cato kurumsal ağ güvenliğiyle, Imperva uygulama ve veri güvenliğiyle, CyberArk ise kimlik ve ayrıcalıklı erişim yönetimiyle öne çıkıyor. Bunların her birinin 8200 tarafından kurulduğunu veya yönetildiğini iddia etmek doğru olmaz. Ama İsrail kökenli şirketlerin güvenlik sektöründeki geniş varlığı, başlı başına incelenmesi gereken bir olgu.

Şimdi bilgisayar ekranınıza bakın. Kullandığınız güvenlik duvarı, bulut güvenliği hizmeti, kimlik yönetimi veya ağ erişim çözümü bu şirketlerden biriyle ilişkili mi? Öyleyse onu hangi teknik kontrollerle denetliyorsunuz?

MOSSAD VE TEKNOLOJİ TEDARİK ZİNCİRİ: 2024’TE NE YAŞANDI?

Eylül 2024’te Lübnan’da yaşanan çağrı cihazı ve telsiz patlamalarını hatırlayın. Cihazları taşıyan kişiler öldü, çok sayıda insan yaralandı. Aralık 2024’te CBS’in 60 Minutes programına konuşan iki eski Mossad görevlisi, patlayıcı yerleştirilmiş cihazların hedef alınan örgütün tedarik zincirine nasıl sokulduğunu anlattı.

Bu olayın verdiği ders ürperticiydi: Bir istihbarat teşkilatı, hedefinin güven duyduğu ürünün tedarik sürecine müdahale edebiliyordu. Teknoloji, kullanıcıya karşı kullanılacak bir araca dönüşebiliyordu.

Elbette bu operasyon, Mossad’ın bütün ticari siber güvenlik şirketlerini yönettiğini kanıtlamıyor. Çağrı cihazlarıyla bulut güvenlik yazılımlarının işleyişi de aynı değil. Ancak tedarik zincirine yönelik istihbarat müdahalesinin yalnızca bilim kurgu senaryosu olmadığını gösteriyor.

O hâlde şu sorular gereksiz mi? Bir cihazın tedarik zincirine müdahale edebilen istihbarat yapıları, fırsat bulduklarında yazılım güncelleme kanallarını hedeflemeyi düşünmez mi? Kritik teknoloji sağlayıcılarını bağımsız biçimde denetlemezsek böyle bir girişimi nasıl fark edeceğiz?

NSO GROUP VE CANDIRU: TİCARİ TEKNOLOJİNİN DİĞER YÜZÜ

İsrail’in ticari siber teknoloji dünyasında bir de gözetim araçları geliştiren şirketler var. NSO Group’un Pegasus adlı casus yazılımı ve Candiru’nun hedefli gözetim araçları bunların en bilinen örnekleri.

3 Kasım 2021’de ABD yönetimi, NSO Group ve Candiru’yu ihracat kısıtlamaları uygulanan kuruluşlar listesine aldı. ABD makamları, bu şirketlerin geliştirdiği casus yazılımların bazı yabancı hükümetler tarafından gazetecileri, kamu görevlilerini, aktivistleri ve başka kişileri kötü niyetli biçimde hedef almak için kullanıldığını belirtti.

Burada önemli bir ayrım yapalım. Casus yazılım satan NSO Group ve Candiru ile kurumsal savunma ürünleri sunan Palo Alto Networks, Check Point veya Wiz’i aynı kategoriye koymak doğru değil. Ancak siber teknolojinin hem savunma hem gözetim amaçlarıyla geliştirilebildiğini görmezden gelmek de mümkün değil.

Bir ülke yabancı bir teknoloji çözümü satın alırken yalnızca ürünün performansına mı bakmalı? Sahiplik yapısını, veri akışını, hukuki yükümlülüklerini ve kötüye kullanım ihtimallerini de araştırmalı mı?

MICROSOFT VE 8200: SOMUT BİR İLİŞKİ

2025 yılında The Guardian, +972 Magazine ve Local Call tarafından yayımlanan ortak araştırma, 8200 Biriminin Filistinlilere ilişkin geniş kapsamlı telefon görüşmesi verilerini Microsoft Azure altyapısında depoladığına ilişkin bulgular ortaya koydu.

Microsoft inceleme başlattı. 25 Eylül 2025’te şirket, İsrail Savunma Bakanlığı bünyesindeki bir birime sağladığı belirli bulut depolama ve yapay zekâ hizmetlerini durdurduğunu resmen açıkladı. Karar, sivillerin kitlesel gözetimiyle bağlantılı kullanım bulgularına dayanıyordu.

Bu olay Microsoft’un gizlice Mossad tarafından yönetildiğini göstermiyor. Ama ticari bulut altyapısıyla askerî istihbarat faaliyetlerinin ne kadar yakın temas edebildiğini ortaya koyuyor.

Şimdi şu soruyu Türkiye açısından da soralım: Devletlerin haberleşme verileri, savunma sanayisi bilgileri ve hassas kamu kayıtları yabancı teknoloji altyapılarında işleniyorsa; erişim, denetim ve hizmet sürekliliği bakımından ne kadar bağımsızlar?

SİYASİ GÜÇ AŞINIRKEN DİJİTAL NÜFUZ DEVAM EDER Mİ?

İsrail’in Gazze’deki askerî operasyonları, birçok ülkede sert eleştirilere ve diplomatik gerilimlere yol açtı. 27 Ekim 2026’daki İsrail seçimlerinde Netanyahu’nun desteklediği blok parlamentodaki çoğunluğunu kaybetti. 17 Kasım’da Netanyahu karşıtı partilerin desteklediği bir ismin Meclis Başkanı seçilmesi de değişen siyasi dengeleri gösterdi.

ABD cephesinde ise Donald Trump, 3 Kasım 2026’da İsrail’e yapılan yıllık askerî yardımın 2026 sonunda kesileceğini söyledi. Buna karşılık mevcut yardım düzenlemesi 2028’e kadar uzanıyor ve Amerikan yönetiminin gelecekte de desteği sürdürmeye dönük çalışmaları olduğuna dair haberler bulunuyor. Yani siyasi açıklama ile kesinleşmiş devlet politikası aynı şey değil.

Washington–Tel Aviv ittifakının sona erdiği söylenemez. Ancak İsrail hükümetine yönelik siyasi baskıların arttığı, ilişkilerin eskiye göre daha tartışmalı hâle geldiği de görülüyor.

İşte tam bu noktada şu soru zihnimi meşgul ediyor: Siyasi nüfuzunda gerileme yaşayan bir devlet, elindeki dijital kapasiteyi daha görünür bir baskı unsuruna dönüştürmek isteyebilir mi?

Bu ihtimali araştırmak başka; dünyanın farklı yerlerindeki kesintileri delilsiz biçimde aynı devlete bağlamak başkadır. Son olayların Mossad veya 8200 tarafından düzenlendiğini ortaya koyan doğrulanmış teknik kanıt bulunmuyor. Ancak dijital bağımlılığın dış politika ve millî güvenlik üzerinde yaratabileceği baskıyı araştırmak da gereklidir.

SİBER SALDIRIYA BİLE GEREK KALMAYABİLİR!

Bir ülkenin haberleşme altyapısını, bankalarını, enerji işletmelerini, veri merkezlerini düşünün. Güvenlik duvarı yabancı bir şirketten, bulut altyapısı bir diğerinden, kimlik yönetimi başka bir sağlayıcıdan alınmış olsun. Kritik güncellemeler de uzaktan yapılsın.

Böyle bir düzende kötü niyetli bir aktörün sisteme dışarıdan saldırması tek risk değildir. Hatalı bir güncelleme, hizmet sağlayıcısının çökmesi, yönetim yetkilerinin kötüye kullanılması veya tedarik zincirinin bozulması da ciddi sonuçlar doğurabilir. Bunların hepsi aynı şey değildir, fakat hepsi aynı soruya çıkar: Hizmet sürekliliğini kendi imkânlarımızla sağlayabiliyor muyuz?

Bir güvenlik ürününün yabancı olması, üreticisinin otomatik olarak bütün sistemler üzerinde sınırsız yetkiye sahip olduğu anlamına gelmez. Erişim düzeyi ürünün mimarisine ve kurumun verdiği yetkilere bağlıdır. İşte tam da bu nedenle bağımsız denetim, erişim sınırlandırması ve güvenli güncelleme tasarımı vazgeçilmezdir.

Biraz ironik düşünelim. Evinizi korumak için dünyanın en gelişmiş kilidini satın alıyorsunuz. Ama kilidin uzaktan yönetim yetkilerinin kimde olduğunu bilmiyorsunuz. Üstelik bir gün kilit bozulduğunda kapıyı kendiniz açamıyorsunuz!

Böyle bir evde ne kadar güvende hissedersiniz?

Dijital sistemlerimizde durum çok mu farklı?

TÜRKİYE’DEKİ KURUMLARA BİRKAÇ SORU

Kamu kurumlarında, bankalarda, savunma sanayisinde ve kritik altyapılarda görev yapan yöneticilere ve bilişim uzmanlarına sormak istiyorum:

Kurumunuzun güvenlik duvarını kim üretiyor? Bulut güvenliği hizmetinizin arkasında hangi şirket var? Kimlik doğrulama ve ayrıcalıklı erişim sisteminiz nerede geliştirildi? Güncellemeler kim tarafından onaylanıyor? Hangi sistemler uzaktan yönetilebiliyor? Verilerin hangi bölümü yurt dışına çıkıyor? Üreticiyle ilişkiniz kesilse kritik hizmetlerinizi sürdürebilir misiniz?

Bu şirketlerden ürün almak, bir kurumun ele geçirildiği anlamına gelmez. Mesele, yabancı teknoloji tedarikçilerine yöneltilmesi gereken soruları doğru sorabilmektir. Aynı denetimler İsrail, ABD, Çin, Rusya veya başka bir ülke kökenli bütün kritik ürünler için yapılmalıdır.

Türkiye'nin PARDUS gibi yerli işletim sistemlerini, millî kriptoloji çözümlerini, güvenilir donanım ve yazılım üretimini geliştirmesi bu nedenle stratejik önemdedir. Ama “yerli” etiketi de tek başına güvenlik garantisi değildir. Güvenlik; bağımsız test, tedarik zinciri denetimi, erişim kontrolü, kaynak doğrulaması, yedeklilik ve kurum içi uzmanlıkla sağlanır.

Dijital bağımsızlık, hiç yabancı teknoloji kullanmamak demek değildir. Kullandığınız teknolojiyi denetleyebilmek, gerektiğinde değiştirebilmek ve bir kriz sırasında sistemlerinizi başkasının iznine muhtaç olmadan çalıştırabilmektir.

PEKİ, MOSSAD’IN DİJİTAL İNTİKAMI MI?

Başlıktaki soruya dönelim.

8200'ün yüksek düzeyde siber istihbarat kabiliyeti olduğunu biliyoruz. Mezunlarının uluslararası bilişim şirketlerinde etkili görevler üstlendiğini biliyoruz. İsrail'in askerî teknoloji ekosisteminin sivil girişimciliğe güçlü bir kaynak sağladığını biliyoruz. Mossad'ın tedarik zincirine yönelik operasyonlar gerçekleştirdiğini de biliyoruz.

Ancak bunları yan yana dizmek, Mossad'ın eski 8200 mensuplarını topluca gizli görevlere yerleştirdiğini veya son dijital kesintilerin “intikam operasyonu” olduğunu ispatlamaz. Böyle bir iddia için teknik izler, operasyonel bağlantılar ve bağımsız doğrulama gerekir.

Buna rağmen asıl soru ortada duruyor: Dijital altyapılarda stratejik nüfuz oluşturabilen bir devlet, bir gün bu nüfuzu siyasi baskıya çevirmek isterse diğer devletler kendilerini nasıl koruyacak?

Bugün çalıştığımız sistemlerin bir bölümü yarın çalışmazsa, verilerimize erişemezsek, kritik yazılım güncellemelerini yapamazsak veya uzaktan hizmet aldığımız şirket faaliyetini durdurursa ne olacak? Buna teknik arıza mı, tedarik zinciri krizi mi, siyasi baskı mı, yoksa çok geç fark edilen bir stratejik bağımlılık mı diyeceğiz?

Belki de en tehlikeli durum, sistemlerimizin saldırıya uğraması değil; saldırı olmasa bile başkalarına bağımlı olduğumuz için onları çalıştıramamak.

Bir ülke dijital kapılarına yalnızca güçlü kilit takmakla güvenli hâle gelmez. O kilidi kimin yönetebildiğini, gerektiğinde kimin değiştirebildiğini ve anahtarını kaybettiğinde ne yapacağını da bilmek zorundadır. En önemlisi ise sahi size o kilidi taktınız sistemi size kim tadarik etti? Eğer düşman okması muhtemel ülkelerin bilişim şirketlerine, dijital alt yapılarınızı efendşm NATO üyesiyiz, daha önce bu şirketlerle çalıştık, alt yapımız onlara uygun gibi gerekçelerle

Çünkü gün gelir, yıllarca güvenlik için milyonlarca dolar ödediğimiz sistemler durur. O gün en ağır gerçekle karşılaşabiliriz:

Biz dijital sistemlerimizin güvenliğini satın aldığımızı sanırken, belki de bağımlılığımızın bedelini ödüyor olabiliriz.

Halil İbrahim BÜYÜKBAŞ

Önceki yazı: SDE, 22 Temmuz 2025 — “Kodla Dost, Algıyla Düşman: Siyonist İsrail’in Dijital İkiyüzlülüğü”.

Tüm hakları SDE'ye aittir.
Yazılım & Tasarım OMEDYA