Myanmar’daki Askeri Yönetimin Lideri Askerlerin Kontrolü Altındaki Parlamento Tarafından Cumhurbaşkanı Seçildi

Myanmar’da darbe lideri Kıdemli General Min Aung Hlaing, Cuma günü yapılan parlamento oylamasında oyların büyük çoğunluğunu alarak ülkenin yeni cumhurbaşkanı oldu. Meclis Başkanı Aung Lin Dwe, 584 milletvekilinin katıldığı oylamada Min Aung Hlaing’in 429 oy alarak eşiği hızla geçtiğini ve rakiplerini geride bırakarak göreve seçildiğini teyit etti.

69 yaşındaki General, 2021 yılında Nobel Barış Ödüllü lider Aung San Suu Kyi hükümetine karşı darbe gerçekleştirmiş ve onu tutuklatmıştı. Bu hamle, ülke çapında geniş çaplı protestolara ve ardından askeri yönetime karşı silahlı direnişe yol açmıştı. Ocak ayında ordu destekli partinin ezici bir zafer kazandığı ve Batılı hükümetler tarafından "sahte" olarak nitelendirilen seçimlerin ardından gelen bu görev değişimi, cunta liderinin siyasi gücünü pekiştirme stratejisi olarak görülüyor.

Anayasa gereği bir kişinin aynı anda hem cumhurbaşkanlığı hem de genelkurmay başkanlığı yapamayacak olması nedeniyle Min Aung Hlaing, askeri görevinden feragat etti. Güçlü Genelkurmay Başkanlığı koltuğuna ise generale sadakatiyle bilinen eski istihbarat şefi Ye Win Oo getirildi. Analistler, bu değişimin orduyu arka planda tutarken uluslararası meşruiyet kazanma amacı taşıyan stratejik bir manevra olduğunu belirtiyor.

Myanmar ordusu parlamentodaki koltukların dörtte birini seçim yapılmaksızın elinde bulundururken, ordu destekli Dayanışma ve Kalkınma Partisi (USDP) de Aralık ayındaki lopsided seçimlerde sandalyelerin %80'inden fazlasını kazanmıştı. Bu yapı, Min Aung Hlaing’in zaferini oylama öncesinde garantilemişti.

Siyasi cephedeki bu hareketliliğe rağmen sahada iç savaş tüm şiddetiyle devam ediyor. Aung San Suu Kyi'nin partisinden geri kalanlar ve etnik azınlık ordularından oluşan direniş grupları, bu hafta "askeri diktatörlüğü tamamen ortadan kaldırmak" amacıyla yeni bir birleşik cephe kurduklarını duyurdu. Uzmanlar, komşu ülkelerin Min Aung Hlaing’in yeni "sivil" yönetimiyle ilişkilerini güçlendirmek isteyebileceğini, bunun da direniş grupları üzerindeki askeri ve diplomatik baskıyı artırabileceğini öngörüyor.