Doğrusu bu sesi ciddiye almaya kalksanız, ahlaki çöküntünün dibini bulursunuz sadece. Orada da Türkiye’nin işi olmasın artık. Türkiye, dış siyasetinde şimdiye kadar ezberletilmiş “çıkar” temelli ilişkilerin ötesinde belki ilk defa bu kadar çok “erdem” eksenli bir yol izliyor.

 

Şimdiye kadar dikkate alınan dış politika söylemi, son derece hesapçı, menfaatçi dünya dengelerine ve ilişkilerine hiçbir katkısı olmayan, aslında kendine de hayrı dokunmayan ve sürekli yerinde saymayı sağlayan bir söylem.

 

Bir kuruş menfaatimiz yoksa dünyanın hiçbir yerine hiçbir ilgi duymamayı telkin eden bu siyasetin iç siyasetteki veya insan ilişkilerindeki karşılığı da farklı olmuyor. En yakın arkadaşına bile kazık atmayı, reel siyaset adına kendini var etmiş bütün değerlerinden sıyrılmayı, yeri geldiğinde “babasına bile güvenmemeyi” marifet sayan bir kişilikten sadır oluyor veya böyle bir kişilik üretiyor bu siyaset. İnsani değerleri ülkelerin çıkarlarından dışladıkça normal hayta bile hiçbir insani değer tanımayan kişilikler üretiyor. Sadece güç dengelerini kollamayı gerektiren, onun dışında hiçbir insani değer tanımayan bu siyaset, dünyada güçlü olanın aynı zamanda her halükarda haklı olduğunu anlatır. Ülkelerin başka ülkelerle bilhassa haklılık veya duygusal temellerde değil ancak çıkar temelinde ilişki kurabileceğini söyler.

 

Bu siyaset tarzının normal olduğunu anlatmaya çalışıyor yıllardır bütün uluslararası ilişkiler teorisyenleri veya siyaset bilimcileri. Oysa Türkiye’nin yeni dış politikası, özellikle Filistin’e olan ilgide tezahür ettiği biçimiyle, tam da bu çemberi kıran bir siyasettir. İnsani değerlerin de önemli olduğunu ve güçlü olan, “otorite” olan, hâkim olan, aynı zamanda haksız ve zalim ise onunla ilişkileri bozmanın bütün maliyetlerine katlanmayı göze alan erdemli bir siyasettir.

 

Bu siyasetin önünü kesmek üzere geliştirilebilecek bütün argümanlar “ülkenin çıkarlarına” atıfta bulunur. Bu çıkarların nasıl da riske ediliyor olduğundan hareketle bizi ne kadar zor günlerin bekliyor olduğundan dem vurur. Aslında işin tabiatını bilenler için bu eksendeki analizlerin sadece belli, zayıf, oportünist, şahsiyetsiz bir kişiliğin evhamından ibaret olduğunu görmek zor değildir. Uluslararası ilişkilerde veya genel olarak siyasette insani değerlerin, iyiliklerin, vefanın, şefkat ve merhametin hiçbir karşılığı olmadığını söyleyenler siyasete sadece biraz daha “hastalık” katkısında bulunmuş oluyorlar.

 

Doğrusu bugün Türkiye’nin Filistin davası yoluyla keşfettiği yeni, etkili ve bereketli bir siyaset yolu vardı. Siyasette geçersiz olduğu zannedildiği için kimsenin yeterince itibar etmediği bu erdemli yol insanlığın önüne yeni bir ışık tutacak, dünyadaki statükonun mevcut yapısını derinden etkileyecek, bir siyasettir. Bu siyasetin dünyanın her tarafında bir anda karşılığını buluyor olması, Türkiye’nin bir anda tarihinde olmadığı kadar müthiş diplomatik tesirleri gösterebilmesi bu siyaset tarzının yakalamış olduğu büyük boşluğu veya beklentiyi de gösteriyor. Bu boşluğu doldurmaya odaklanmış bir tutum bile dış siyasette beklenmedik ittifakların ve yeni dengelerin oluşmasını beraberinde getirebilir.

 

 

 

Türkiye bu yolda ilerledikçe önünü kendi içindeki çelişkilerle, tutarsızlıklarla yüzleştirip tutarlılığa davet edenlerin olması gayet normaldir. Tabii ki Filistin sorununa sahiplenen Türkiye’nin kendi ülkesinde benzer bir çelişkiye razı olması da beklenemez. Ancak gelin şu PKK ve Hamas karşılaştırmalarının bir kısmının samimi olduğunu kabul etsek bile çoğunun Kürtlerin haklı davalarını desteklemekten ziyade İsrail’in Filistinlilere haksızlıklarını meşrulaştırmak üzere yapıldığını görelim.

Taş atan Kürt çocuğu görüntülerini Filistin İntifadasının haklılığını sulandırmak üzere kullanıyorlar, sonra PKK ile Hamas’ın, dolayısıyla İsrail ile Türkiye’nin aynı olduğunu zihinlere kazımaya çalışıyorlar.

 

Bu karşılaştırma çok büyük bir haksızlık.

 

Türkiye’nin Kürtlerle ilişkisinin tarihi her bakımdan eleştiriyi tabii ki hak ediyor. Türkiye’nin Kürt sorunu yakı bir sorundur, Cumhuriyetin kuruluşu ile birlikte oluşturulan milli devlet tanımının yeterince dikkatli olamamasından ve Türk milliyetçiliğine yaptığı göz ardı edici veya inkar edici tutumdan kaynaklanıyor. BU uygulamalar hiçbir şekilde savunulamaz, bugün sorunlu olduğu bizzat devlet tarafından da görülmekte ve düzeltilme arayışları sürmektedir. Ama burada işgalci bir devlet yok, hem de epey zamandır Kürt sorunu demokratik temelde çözüm yoluna girmiş bulunuyor. Bugün çok açıkça bu sorunun devam etmesini isteyen taraf Kürt halkını temsil ettiği iddiasındaki örgütün kendisidir. Düne kadar inkârcı siyaset Kürtlerin şiddeti için bir mazeret oluşturuyordu ancak en azından beş-altı yıldır bu inkârın yerini açık bir tanıma ve çözüm iradesi almıştır. Buna mukabil bu konuda adım atılmasını zorlaştırmak üzere PKK her vesileyle devreye kolaylaştırıcı değil zorlaştırıcı adımlarıyla girmektedir. Ürettiği şiddet devleti bu konuda çözüm üretmeye değil, sorunu daha da derinleştirmeye zorlamaktadır.  

 

Oysa bugün Kürt sorunu hakkında konuşanların ısrarla daha önce yapılmış olan haksızlıklarda takılıp kalmış olması artık gereksiz hale gelmiştir. Şiddete bir şekilde haklı zemin oluşturan durumun artık değişmiş olduğunu görmek gerekiyor. Bugün çözümün daha kalıcı ve sürdürülebilir hale getirilmesinin önündeki tek engel bizzat PKK’nın anlaşılmaz bir biçimde ilginç zamanlamalarla başvurduğu şiddetin kendisidir.

 

Bu şiddet hiçbir sorunun çözülmemiş olduğu izlenimini canlı tutmaya çalışıyor, ama bu adil değildir. Kendi ülkesinde devletin anayasal olarak teminat altına alınmış eşit vatandaşlık haklarıyla onurlu bir biçimde yaşayan Kürdü, İsrail tarafından her şeyine el konulmuş Filistinliyle karşılaştırmak Kürt’ün haklılığına bir şey katmaz. Bugün Kürtlerin eşit vatandaşlıktan veya maruz kaldıkları ayırımcılıktan kaynaklanan sorunlarının tamamının tartışılabildiği ve gerekli çözüm yollarının birlikte aranabildiği demokratik bir zemin varır Türkiye’de. Toprağı işgal edilmiş, sürülmüş olduğu küçücük bir toprak parçasında bile her türlü insani yaşam koşullarından, seyahat özgürlüğünden, insani yardımdan mahrum bırakılan, istenildiği zaman üstüne siviliyle çoluk çocuğuyla bombalar yağdırılan bir Filistin ile Kürt halkını karşılaştırmak tek kelimeyle ayıptır, zulümdür. Türk askeri en yanlış yaptığı zamanlarda bile Kürt halkını kendi vatandaşı görmekten hiçbir zaman geri durmamış, yaptığı yanlışlar zaman zaman yoğunluk kazanmışsa bile enine sonunda bir hak ve hukuk temelinde yargılanma yoluna gidilebilmiştir. Oysa İsrail halkıyla ordusuyla Filistinlileri düşman olarak görmekte ve en iyi Filistinli olarak ölü Filistinliyi tanımaktadır. Filistin halkına yaptığı hiçbir saldırının hesabını ne kendi içinde sormuş ne de uluslar arası alanda kimsenin sormasına fırsat vermiştir. Uyguladığı zulmün eşi benzeri yoktur.

 

O yüzden bu karşılaştırmanın kendine sağlayacağı küçücük politik kâra kavgada bile tamah edilmez. Bu karşılaştırmanın kendisi büyük bir zulümdür çünkü. Bilen yeterince biliyor. Tam aksine bu karşılaştırma İsrail’in Siyonist ve terörist siyasetine haklılık kazandırmak üzere kullanılıyor. Türkiye’nin Kürt halkı bu sinsi karşılaştırmaya kanmayacak kadar basiretlidir, asla kendisini Türkiye’de İsrail’in karşısındaki Filistinli gibi görmez; görmediğini de Mavi Marmara’ya hem yolcu olarak hem de şehit olarak sergilediği yüksek katılımla göstermiştir. Doğrusu, gemideki İsrail saldırısında şehit düşen 9 kişiden en az yedisi birer Kürt olarak taraflarını seçmiş ve bu karşılaştırmaya karşı gereken cevabı vermişlerdir.